Jubileumconcert

Microsoft Word - Jubileumconcert Ruud Bergamin 12 december 2010.doc

 

 Jubileumconcert Ruud Bergamin 12 december 2010

Door: Geert-Jan van Rooij

50 jaar actief in de muziek, voorwaar een hele prestatie. Reden genoeg om dat te vieren en dus organiseerde Ruud op 12 december 2010 dit bijzondere jubileumconcert. De uitnodiging beloofde het nodige spektakel: optredens van diverse muziekgroepen waarin Ruud actief is, en van muzikanten die Ruud een warm hart toedragen.

Om circa 11.55 uur stapt Ruud uit de auto en belt aan bij LCC Castagnet. De kofferbak van de Toyota Corolla zit tjokvol. Nu hij op zijn eigen jubileum met alle combo’s en ensembles mee zal spelen, zijn ook de diverse saxofoons meegebracht: sopraan, alt, tenor en bariton. En de jubilaris laat niets aan het toeval over. Stoelen klaarzetten voor de Big Band, verlichting op het podium, waar kan de piano het beste staan en wat wordt de opstelling van de diverse groepen.

13.15 uur. De eerste muzikanten druppelen binnen. Arie Brederode en Eric Haas van Jazzmer. Gitarist Erwin Beijersbergen is ruim op tijd en even later stapt ook Wim Ninaber binnen. Ruud deelt ondertussen consumptiebonnen uit. Navraag bij Wim leert ons dat Sidney Bechet het grote voorbeeld is van Ruud. Bechet (1897-­1959), trendsettend en een inspirerend solist is een van de grote New Orleans jazz muzikanten. Volgens Wim heeft Ruud in zijn muziekstijl elementen van Bechet, en ook van Johnny Hodges en Benny Carter, maar toch ook een duidelijke eigen stijl en sound ontwikkeld en dat mag gerust een compliment worden genoemd.

13.45 uur. De zaal loopt langzaam vol. Er wordt een trombone ingespeeld, ergens wordt een riet strak op een Otto Link mondstuk gezet. Dan Simon betreedt met zijn contrabas het podium. Jan Hendrik van de Kamp zoekt een geschikte opnameplek voor zijn camera. Muzikanten lopen nu links en rechts de zaal in. Ruud deelt programma’s uit. Een klarinet wordt uit de koffer gehaald. Dan Simon en Dolf Helge spelen in. Ruud grapt dat Dan nog elke week beter wordt.

13.55 uur. Ruud verdwijnt even naar de kleedkamer. De zaal is gevuld met gasten.

En dan, iets over tweeën, tovert Ruud de eerste noten uit zijn altsaxofoon. Het eerste nummer is een en al Ruud. Daarna volgt RED COOL (Ruud, Erwin, Dan), aangevuld met Wim Ninaber en Dolf Helge. There will never be another you, of zoals Ruud realistisch zijn bereikte mijlpaal betitelt: There will never be another 50 years. Daarna nog zo’n klassieker, All the things you are, en dan is het tijd voor changement. JAZZMER betreedt het podium. En we zien Ruud dit keer zittend tussen de andere muzikanten. Er wordt ingezet met een nummer van Count Basie, Taps Miller. Daarna een van de oudste jazz composities uit de jaren twintig, van Duke Ellington, getiteld The Mooche. Tussendoor moeten er even wat brillen worden gepoetst. De zaal ziet er de lol wel van in en Ruud anticipeert op het gelach door aan te geven dat het een “saamhorig orkest” is. Solo’s van onder andere Arie op baritonsax, Ruud zelf op de sopraansax en Han op trombone.

Dan volgt een nummer van Aretha Franklin, Ain’t nobody. Ze is ongeveer net zo oud als ik, zegt Ruud, alleen iets dikker. Er gaat een diepe soulklank de zaal in. Ruud bespeelt de tenorsaxofoon. Er volgt een korte speech van Peter Lips, de voorzitter van JAZZMER. Papa, waar ga je vanmiddag naar toe? Muziek maken. Naar een mijnheer die al 50 jaar muziek speelt. Is dat leuk dan? Ja, voor iemand die dat met zoveel plezier en toewijding doet, is dat leuk. Ruud wordt bedankt voor zijn inzet. En Peter voegt er nog aan toe: Ruud is altijd op tijd (speciaal voor de Brabanders)! Ruud bedankt Peter en introduceert het volgende nummer. Door hemzelf gearrangeerd. Het voordeel van arrangementen schrijven is dat je rustig kunt blijven zitten. Er wordt een compositie gespeeld van Lester Young, Tickle Toe. Ruud gaat toch even staan, maar dat is dan ook voor een “warme” solo. En wie Ruud daarna observeert heeft al snel door dat van dat rustig zitten niks klopt. Want Ruud beweegt met lijf en sax flink op en neer.

Opnieuw tijd voor een changement en nu is het de beurt aan BASEMENT FIVE. Een groep muzikanten die saxofoonles hebben van Ruud, die als leerling van zichzelf ook meespeelt. De groep wordt dit keer begeleid door een heuse ritmesectie. Leuk samenspel, iedereen kan en mag soleren. Ruud blijft ook driftig meespelen en switcht tussen zijn saxofoons alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Lange solo’s. Daar had John Coltrane ook een handje van. Als Miles Davis er bij was geweest had die tegen Ruud gezegd “Try taking the saxophone out of your mouth”. Het volgende nummer isHere’s That Rainy Day”. Ruud hoopt dat dit vandaag niet van toepassing is. Als er al druppels zijn gevallen, dan zijn dat vooral de zweetdruppels van alle muzikanten die van deze middag een zeer gevarieerde muziekshow maken, en dat allemaal ter ere van de jubilaris. BASEMENT FIVE laat zien dat het les krijgen van Ruud zijn vruchten afwerpt. Dan tikt Ruud op zijn hoofd (een herkenbaar teken). Voor de muzikanten het signaal dat ze weer bij de kop moeten beginnen.

Het eerste deel wordt afgesloten met CRUISE CONTROL. Ruud bedankt tijdens de introductie van het eerste nummer zijn steun en toeverlaat Diet van Velzel (initialen GT). Het nummer heet Ms GT en je zou kunnen zeggen een Tribute to Diet. Ruud soleert op tenorsax. Er zijn ook solo’s op de piano door Bart Egeter en van Dan Simon op de bas. We knallen door naar Factory (muziek die hoort bij de film De man met de camera), Ruud op altsaxofoon, en daarna een door Dan gecomponeerd nummer, Klikety Klak. Het zou moeten gaan over het geluid van een kapotte auto, maar al luisterend blijkt het toch een zeer geoliede motor te zijn, de tandwielen grijpen feilloos in elkaar. De drumstokken van Ramón Hermans gaan tijdens de solo gestroomlijnd over de drums en bekkens. Ja, daar zit het geluid van de Klikety Klak. Ook bij Ruud geen sporen van een defect, eerder een dieselmotor die nog eens 50 jaar mee kan. Nog twee minuten. De laatste compositie is van Bart, Isolated Flags. Dit slaat op de manier waarop het is geschreven, allemaal losse vlaggetjes. De tenorsax is alweer omgeruild voor de altsax en veel losse noten worden samengesmolten tot een vloeiend geheel. Het is tijd voor een pauze.

Het tweede gedeelte begint met de WORKSHOP SOUL AND GROOVE. Een groep muzikanten die onder leiding van Ruud met veel enthousiasme en gedrevenheid een treetje hoger op de muzikale ladder zijn gezet. En zeer vereerd zijn dat ze een bijdrage mogen leveren aan Ruud’s jubileumfeestje. Everybody Needs Somebody, Groove Merchant, Jive Samba en The Maguila laten, aangespoord door Ruud, ook de handen in de zaal mee klappen. De sfeer zit er nu helemaal in.

Dan volgt DEBIGBAND. Met Leo “Frank Sinatra” die Straighten Up And Fly Right uit volle borst zingt. De BIG Band recht de ruggen en de solo’s van onder andere Piet Boer op tenorsaxofoon vliegen er zeer “right” uit. Tussendoor nog even een stemrondje. Ruud geeft uitleg: als je een hekel hebt aan stemmen, moet je piano gaan spelen, dan kun je de pianostemmer de schuld geven. Er volgen In A Mellow Tone en I’ve Got You Under My Skin. Er moet omwille van de tijd een nummertje minder worden gespeeld. Het concert wordt afgesloten met kleine bezetting. Wim Warman op piano en Ruud op zijn sopraansaxofoon. Is het jazz? Is het tango? Is het jazz op tango gebaseerd? Het eerste nummer is een compositie van Ruud, Like A Tango. Daarna Bordoneando (iets met de snaren van een gitaar?). Het publiek luistert vol bewondering naar deze niet alledaagse combinatie. Alleskunner Ruud en zijn compaan Wim brengen de Argentijnse sferen en emoties in de zaal. Misschien dat deze nummers wel de meeste indruk hebben gemaakt.

Gelukkig is er nog tijd over voor de geplande JAMSESSION. Een keur aan muzikanten verschijnt op het podium om Ruud te begeleiden bij de slotakkoorden van zijn jubileumconcert. Ook Dick de Graaf is hierbij van de partij. Een bont gezelschap brengt al solerend nog één keer de zaal in extase.

Ruud bedankt alle aanwezigen en muzikanten voor hun aanwezigheid en bijdragen op deze bijzondere middag. Er is nog gelegenheid voor een drankje en even na te praten, waarna iedereen voldaan huiswaarts keert.



HOME